İnsanlar;
büyür, sever, üzülür, ölür. Doğanın dengesi budur bu kıyamet kopana kadar devam
edecek olan bir olaydır. Bazı insanlar fazla sever o yüzden fazla ölür. Tabi
ölür, büyür falan deyince sizin akınıza fiziksel olan ölüm geldi hayır ben
tamamen ruhsal olarak büyümekten veya ölmekten bahsediyorum.
Ruhsal olarak büyüdüğünüzde; artık her şeye
aklınız yetiyor, neyin doğru neyin yanlış olduğunu anlıyorsunuz yani, yanlış
arkadaş seçmiş yanlış kişiye aşık olmuş, yanlış şeylerle uğraşmış ve hatta
yanlış kişiler için kendinizi üzdüğünüzü fark ettiğinizde büyümüş oluyorsunuz
bence. Eğer şanslıysanız bunlar başınıza bir defa gelir. Ama eğer şanslı
değilseniz hayatınız boyunca karşılaşırsınız. Dua edelimde biz bir defa
karşılaşanlardan olalım.
Peki ya ölmek … insan ne zaman ölür biliyor
musunuz? Pes ettiğinde. Evet tam da her
şeyden pes ettiğimiz zaman tam anlamıyla ölmüş oluyoruz. “Bir daha kimseyi
sevmeyeceğim“ “kimseye güvenmeyeceğim” “her şeyden nefret ediyorum” dediğimiz
zaman tam anlamıyla ölmüş oluyoruz . Çünkü hiçbir şeyden tat almamaya başlıyoruz
ve duyarsızlaşıyoruz HER ŞEYE. Böyle hayat geçirmek istemiyor ve ruhumuzu
öldürüyoruz.
Peki hak
ettiler mi? Bizim ruhumuzu öldürmemize hak etiller mi? Mesela gece ağladığın
için şişen gözlerine sabah sorunca uykusuzluktan/çok uyumaktan dedin hak
ettiler mi onlar üzülmesin diye söylediğin yalanı. Yoksa attığın façaları
kapatmak için harcadığın fondöteni hak ettiler mi? Ya da içtiğin sigar belli
olmasın diye çiğnediğin sakızı sıktığı parfümü hak ettiler mi? HAYIR!
Onlar senin
hiçbir şeyini hak etmiyor. Hemde hiçbir şeyini. Ne attığın façayı, ne içtiğin
sigarayı ne de göz yaşlarını onlar senin küfründen başka hiçbir şeyi hak
etmediler, etmeyeceklerde. Sen ağlamaya kendine zarar vermeye devam edersen
onlar da kendilerini bir bok sanmaya devam edecekler. Birde yetmiyormuş gibi
seni üzdüğünü başka yerlerde anlatıp ego kasacak kendince. Aferin ya izin
verelim bizi üzmelerine daha sonra üzüldüğümüzü belli edip bide egolarını tatmin
edelim Aferin gerçekten Aferin … Ama artık uyandık artık siz bizi üzerken bizim
elimiz armut toplamayacak. Evet çok üzüleceğiz çok kırılacağız ama gülümseyeceğiz
sizde anlayacaksınız ki gülümsemek en çok bize yakışıyor. Siz bizi üzerek ego
tatmin etmeye çalışırken biz üzüntümüzü çabuk atlatıp o kadar çabuk
toparlanacağız ki egonuzu tatmin etmeyi bırak yok edeceğiz. Ve siz olayı o
kadar geç kavrayacaksınız ki artık çok geç olacak. Ve yer değişeceğiz üzülen
taraf siz sevinen taraf biz olacağız fakat aramızda tek bir fark olacak biz
şerefli olup mutluluğumuzla kimsenin kalbini kırmayacağız.
